اگه در سنین ۱۵،۱۶ تا ۲۰ سال هستین، مدیریت استرس رو خیلی جدی بگیرید...

استرس به صورت خیلی عمیق و پیش‌رونده ای به بدن و روحتون آسیب میزنه، آسیب هایی که شاید هیچ وقت ترمیم نشن...

شاید دیر خودشون رو نشون بدن، ولی مطمئنا تو این بازه های سنی بیشترین اثرگذاری رو داره...

الکی خودتون رو درگیر آدمای دوزاری و حسای بیهوده که بهشون عشق میگین نکنید که اگه شکستن، باعث شکستن شما نشن...

حرص درس و نمره و... نخورید، تلاشتون رو بکنید ولی نتیجه رو بپذیرید و بدونید حرص خوردن چیزی رو تغییر نمیده...

تا حد ممکن خودتون رو درگیر مسائل و مشکلات خانواده نکنید و سعی کنید تمرکزتون رو بذارید روی روابط خوب با دوستان و خانواده و خوش گذرونی و کسب مهارت های جدید...

چون در نهایت استرس های بیهوده از اولین روزای نوجوانی و جوانی چیزایی رو ازتون میگیره که دیگه هیچ وقت بهتون برنمیگرده...

پوستتون خراب میشه، ریزش مو میگیرید، مشکلات اسکلتی عضلانی میگیرید، مشکلات گوارشی پیدا میکنید، و در نهایت رایج تر از همه اضطراب مزمن، کمبود عزت نفس و اعتماد به نفس، و بسیاری از مشکلات روحی و روانی که قراره همیشه بیخ گلوتون بمونه....

البته بگم، حرفم این نیست که ۱۰۰ درصد شما دچار این مشکلات میشین و ۱۰۰ درصد بهبودی ندارن، ولی خب یه بار تجربه یه چیزی، باعث میشه تجربه های بعدی هم پشت سرش بیاد...

بالاخره از تابلوی سفید روح و جسمتون محافظت کنید.

چون یه روزی پشیمون میشید که دیگه فایده ای نداره:)

پ.ن: دیگه لازم نیست که بگم از سیگار و قلیون و الکل و مواد مخدر به شدت پرهیز کنید؟!:)

پ.ن۲: یه سری از آدما زمینه های ژنتیکی و هورمونی اینو دارن که مشکلات جسمی یا روحی کوچیکشون مزمن و ادامه دار بشه...متاسفانه:)💔

پ.ن۴: برای بقیه سنین هم صدق میکنه ولی خب فک میکنم این بازه خیلی حساس تره...

پ.ن۵: خلاصه مراقب خودتون باشید...